Σοκ για τον Δέλλα μόλις 24 ώρες μετά την κηδεία της Μαστροκώστα: Το τραγικό παιχνίδι της μοίρας – Τι συνέβη

Η απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα συνεχίζει να σκορπά θλίψη στον καλλιτεχνικό και αθλητικό κόσμο, αλλά κυρίως στους ανθρώπους που τη γνώρισαν προσωπικά και έζησαν…

Η απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα συνεχίζει να σκορπά θλίψη στον καλλιτεχνικό και αθλητικό κόσμο, αλλά κυρίως στους ανθρώπους που τη γνώρισαν προσωπικά και έζησαν από κοντά τη γενναιότητα, τη δύναμη και την αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετώπισε τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της. Ωστόσο, για τον Τραϊανό Δέλλα και την κόρη τους, Βικτώρια, οι τελευταίες ημέρες μοιάζουν αβάσταχτες, καθώς καλούνται να διαχειριστούν όχι μόνο την απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου αλλά και τις μνήμες μιας ολόκληρης κοινής ζωής.

Μόλις ένα 24ωρο μετά την κηδεία της, ήρθε μια ημερομηνία που έκανε τον πόνο ακόμα πιο βαρύ. Η 28η Μαΐου δεν ήταν μια συνηθισμένη ημέρα για το ζευγάρι. Σύμφωνα με το youweekly, ήταν η ημέρα που πριν από 16 χρόνια είχαν ενωθεί με τα ιερά δεσμά του γάμου, μπροστά σε συγγενείς, φίλους και ανθρώπους που τους αγαπούσαν.

Η πιο δύσκολη επέτειος ήρθε μία μέρα μετά το τελευταίο αντίο
Η σύμπτωση αυτή έκανε πολλούς να μιλούν για ένα σκληρό παιχνίδι της μοίρας. Από τη μία πλευρά, το τελευταίο αντίο στη Γωγώ Μαστροκώστα και από την άλλη μια επέτειος που μέχρι σήμερα συμβόλιζε την αγάπη, τη συντροφικότητα και τις όρκους ζωής που είχαν δώσει ο ένας στον άλλον. Ο Τραϊανός Δέλλας εμφανίστηκε συντετριμμένος στην κηδεία της συζύγου του.

Οι εικόνες από την εξόδιο ακολουθία στο Ελληνικό συγκίνησαν το πανελλήνιο, καθώς ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής λύγισε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του επικήδειου λόγου του. Με τρεμάμενη φωνή μίλησε για τη γυναίκα που στάθηκε στο πλευρό του επί χρόνια, για τη μάχη που έδωσαν μαζί αλλά και για την αφοσίωση που υπήρχε ανάμεσά τους μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όσοι βρέθηκαν εκεί έκαναν λόγο για έναν άνθρωπο βαθιά πληγωμένο, που προσπαθούσε να σταθεί όρθιος για χάρη της κόρης τους και της οικογένειας, παρότι η απώλεια ήταν εμφανές ότι τον είχε διαλύσει ψυχολογικά. Η σχέση της Γωγώς Μαστροκώστα και του Τραϊανού Δέλλα υπήρξε μία από τις πιο διακριτικές αλλά και ουσιαστικές σχέσεις της ελληνικής showbiz. Μακριά από υπερβολές, δημόσιες εντάσεις και ανούσια προβολή, το ζευγάρι κατάφερε να δημιουργήσει μια δυνατή οικογένεια και να προστατεύσει την προσωπική του ζωή από τη δημοσιότητα

Γνωρίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 2000 και πολύ γρήγορα αναπτύχθηκε ανάμεσά τους ένας δυνατός δεσμός. Αν και αρχικά η Γωγώ Μαστροκώστα είχε δηλώσει ότι ο Τραϊανός Δέλλας της φαινόταν «απόμακρος» και επιβλητικός, η γνωριμία τους εξελίχθηκε σύντομα σε μια μεγάλη αγάπη. Λίγο αργότερα αποφάσισαν να συγκατοικήσουν και σύντομα ήρθε και η εγκυμοσύνη της Γωγώς Μαστροκώστα, γεγονός που άλλαξε για πάντα τη ζωή τους. Η γέννηση της κόρης τους, Βικτώριας, αποτέλεσε μία από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της κοινής τους πορείας.

Η χαρά όμως δεν κράτησε πολύ. Λίγες μόλις ημέρες μετά τον ερχομό της κόρης τους, η Γωγώ Μαστροκώστα διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένας δύσκολος και μακρύς αγώνας, στον οποίο ο Τραϊανός Δέλλας στάθηκε διαρκώς δίπλα της. Η ίδια είχε μιλήσει δημόσια στο παρελθόν για τη στήριξη που δεχόταν από τον σύζυγό της, χαρακτηρίζοντάς τον «φύλακα άγγελό» της. Σε συνεντεύξεις της είχε εξομολογηθεί πως, ακόμη και στις πιο δύσκολες φάσεις της θεραπείας, εκείνος δεν έφυγε στιγμή από το πλευρό της και κατάφερνε να της δίνει δύναμη όταν η ίδια λύγιζε.

Το 2010 το ζευγάρι πραγματοποίησε τον θρησκευτικό του γάμο σε μια λαμπερή αλλά ταυτόχρονα ζεστή τελετή, παρουσία εκατοντάδων καλεσμένων. Η μικρή τους κόρη είχε τότε πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεγάλη ημέρα των γονιών της, ενώ ακολούθησε και η βάφτισή της. Ακόμη και όταν τα φώτα της δημοσιότητας απομακρύνθηκαν από τη ζωή τους, οι δυο τους παρέμειναν ενωμένοι. Οι φίλοι τους μιλούσαν συχνά για ένα ζευγάρι που λειτουργούσε ως ομάδα, αντιμετωπίζοντας μαζί κάθε δυσκολία.

Τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση της υγείας της Γωγώς Μαστροκώστα επιδεινώθηκε ξανά. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών και τη δύναμη που έδειξε η ίδια, η μάχη αποδείχθηκε άνιση. Η είδηση του θανάτου της βύθισε στη θλίψη όσους τη γνώριζαν, ενώ χιλιάδες άνθρωποι έστειλαν δημόσια μηνύματα συμπαράστασης στον Τραϊανό Δέλλα και την οικογένειά του.

Σπυριδούλα Μαστροκώστα: Η μάνα σύμβολο του Μεσολογγίου – Ψιθύρισε μόνο ένα πράγμα για εγγόνια της

Σκηνές βαθιάς οδύνης εκτυλίχθηκαν στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, εκεί όπου συγγενείς, φίλοι και κάτοικοι της περιοχής αποχαιρέτησαν τη Γωγώ Μαστροκώστα στο τελευταίο της ταξίδι. Η γυναίκα που πάλεψε για χρόνια με αξιοπρέπεια και δύναμη απέναντι στον καρκίνο, επέστρεψε για πάντα στον τόπο όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, σκορπίζοντας ανείπωτη θλίψη σε όσους τη γνώρισαν και την αγάπησαν.

Το πιο σπαρακτικό πρόσωπο της ημέρας ήταν η μητέρα της, η κυρία Σπυριδούλα. Από τη στιγμή που έφτασε στο ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου, ήταν φανερό πως βρισκόταν σε κατάσταση σοκ. Υποβασταζόμενη από δικούς της ανθρώπους, προσπαθούσε να σταθεί όρθια, όμως ο πόνος της έμοιαζε αβάσταχτος. Τα μάτια της ήταν συνεχώς καρφωμένα στο λευκό φέρετρο της κόρης της, σαν να μην μπορούσε να πιστέψει ότι αποχαιρετούσε το παιδί της

Όταν ήρθε η πιο δύσκολη στιγμή, εκείνη της ταφής, οι λυγμοί της “έσπασαν” τη σιωπή ολόκληρου του χωριού. Τη στιγμή που το φέρετρο κατέβαινε στο χώμα, η κυρία Σπυριδούλα ξέσπασε σε σπαρακτικά κλάματα, φωνάζοντας το όνομα της κόρης της και αδυνατώντας να διαχειριστεί την τραγική πραγματικότητα.

Άνθρωποι που βρίσκονταν δίπλα της έσπευσαν να τη στηρίξουν. Κάποιοι προσπαθούσαν να την κρατήσουν όρθια, άλλοι να την αγκαλιάσουν και να τη συνεφέρουν, ενώ σύμφωνα με ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί, χρειάστηκε ακόμη και η βοήθεια ηρεμιστικών για να μπορέσει να αντέξει τη στιγμή που η Γωγώ έμπαινε για πάντα στο χώμα.

Οι λέξεις που είχε ψιθυρίσει νωρίτερα πάνω από το φέρετρο της κόρης της, «καλώς το αστέρι μου, καλώς το λουλούδι μου», συγκλόνισαν όσους βρέθηκαν στο τελευταίο αντίο. Ήταν λόγια μιας μάνας που δεν μπορούσε να αποδεχτεί πως το παιδί της έφυγε τόσο πρόωρα. Λόγια που έμειναν να αιωρούνται στον αέρα μαζί με τον ήχο της πένθιμης καμπάνας και τα δάκρυα των ανθρώπων που παρακολουθούσαν σιωπηλοί.

Ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της ταφής, η κυρία Σπυριδούλα παρέμενε απαρηγόρητη. Δεν μπορούσε να αποχωριστεί το σημείο όπου βρισκόταν πλέον η κόρη της. Οι λυγμοί της συνέχιζαν να ακούγονται μέσα στη σιωπή του Μεσολογγίου, προκαλώντας ανατριχίλα σε όλους όσοι βρίσκονταν εκεί. Ήταν ένας πόνος που δεν μπορούσε να κρυφτεί, ένας σπαραγμός που ξεπερνούσε τα λόγια.

Οι άνθρωποι της οικογένειας προσπαθούσαν διαρκώς να τη στηρίξουν, να τη βοηθήσουν να ηρεμήσει και να τη βγάλουν για λίγο μακριά από το μνήμα, όμως εκείνη επέστρεφε συνεχώς το βλέμμα της προς το χώμα όπου είχε μόλις αφήσει το παιδί της. Για μια μάνα, ο αποχωρισμός αυτός δεν μπορεί ποτέ να γίνει αποδεκτός.

Το μικρό χωριό βυθίστηκε στο πένθος. Για αρκετή ώρα, τίποτα άλλο δεν ακουγόταν πέρα από αναστεναγμούς, ψιθύρους προσευχής και κλάματα. Ήταν μια ημέρα που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων. Μια ημέρα όπου μια μητέρα αποχαιρετούσε το «αστέρι» της και αρνιόταν να πιστέψει πως δεν θα το ξαναδεί ποτέ.