«Γκολ ο Θεός Δέλλας…»: 22 χρόνια από την επική πρόκριση της Εθνικής Ελλάδος στον τελικό του Euro 2004

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός έθνους που μένουν ανεξίτηλες στο χρόνο, στιγμές που ακόμα και μετά από δεκαετίες προκαλούν ρίγη συγκίνησης, δακρυσμένα μάτια και μια αίσθηση ανείπωτης εθνικής υπερηφάνειας. Μία από αυτές τις στιγμές, η κορυφαία ίσως του ελληνικού αθλητισμού, συμπληρώνει σήμερα 22 χρόνια. Ήταν 1η Ιουλίου του 2004, στο «Ντραγκάο» του Πόρτο, όταν ο Τραϊανός Δέλλας, ο «Κολοσσός» της ελληνικής άμυνας, έστελνε την Ελλάδα στον τελικό του Euro 2004, γράφοντας με χρυσά γράμματα το όνομά του στο βιβλίο της ιστορίας.

Η πορεία προς το «θαύμα»

Κάθε βήμα της Εθνικής Ελλάδας σε εκείνο το τουρνουά ήταν ένα μικρό ή μεγάλο θαύμα. Υπό την καθοδήγηση του «αρχιτέκτονα» Ότο Ρεχάγκελ, η Ελλάδα δεν ήταν απλώς μια ομάδα ποδοσφαίρου, αλλά μια παρέα που λειτουργούσε με απόλυτη πειθαρχία, στρατηγική και, κυρίως, ψυχή. Ο ημιτελικός απέναντι στην πανίσχυρη Τσεχία του Κάρελ Μπρούκνερ ήταν το απόλυτο τεστ αντοχής. Οι Τσέχοι, με παίκτες όπως ο Πάβελ Νέντβεντ, ο Μίλαν Μπάρος και ο Γιαν Κόλερ, θεωρούνταν το απόλυτο φαβορί, όχι μόνο για τον αγώνα, αλλά για την κατάκτηση του ίδιου του τροπαίου.

Ο αγώνας ξεκίνησε με τους Τσέχους να επιβάλλουν έναν ασφυκτικό ρυθμό. Η πίεση ήταν συνεχής και η ελληνική άμυνα έπρεπε να επιστρατεύσει όλη της την αντοχή. Ωστόσο, η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Ο τραυματισμός του ηγέτη των Τσέχων, Πάβελ Νέντβεντ, στο 39ο λεπτό, άλλαξε τις ισορροπίες. Η Ελλάδα άρχισε να αναπνέει καλύτερα. Κάτω από τα δοκάρια, ο Αντώνης Νικοπολίδης πραγματοποιούσε μια εμφάνιση καριέρας, λειτουργώντας ως πραγματικός «κέρβερος», εξουδετερώνοντας κάθε απόπειρα των αντιπάλων να παραβιάσουν την εστία του. Το 90λεπτο ολοκληρώθηκε χωρίς γκολ, οδηγώντας το ματς στην παράταση.

Το «ασημένιο» χρυσό γκολ

Στην παράταση, η εικόνα του αγώνα ήταν διαφορετική. Οι διεθνείς μας, έχοντας πλέον την αυτοπεποίθηση ότι το «θαύμα» ήταν εφικτό, άρχισαν να πιέζουν. Το ρολόι σημάδευε το 106ο λεπτό, οι καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης ήταν σε εξέλιξη, και η αγωνία είχε χτυπήσει «κόκκινο».

Ο Βασίλης Τσιάρτας, ο «μετρ» των στημένων φάσεων, στήνει τη μπάλα στη γωνία. Το κόρνερ δεν ήταν τυχαίο,  ήταν μια δουλεμένη φάση που είχαν εξασκήσει αμέτρητες φορές στην προπόνηση. Η σέντρα ακριβείας, ο Τραϊανός Δέλλας πετάγεται στο πρώτο δοκάρι και με μια καρφωτή κεφαλιά στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα του Πετρ Τσεχ. Το «ασημένιο» γκολ ήταν γεγονός, και μαζί του, η πρόκριση στον τελικό της διοργάνωσης για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας.

Η νύχτα που δεν ξημέρωσε ποτέ

Με το σφύριγμα της λήξης, οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν ήταν βγαλμένες από παραμύθι. Οι παίκτες πανηγύριζαν σαν μικρά παιδιά, ενώ ολόκληρη η Ελλάδα ξεχύθηκε στους δρόμους. Από την Αθήνα μέχρι το πιο απομακρυσμένο χωριό, ο κόσμος ξενύχτησε πανηγυρίζοντας την ιστορική αυτή πρόκριση. Ήταν η στιγμή που η Ελλάδα έγινε ένα, κάτω από την ίδια σημαία και το ίδιο όνειρο.

Οι συνθέσεις της ιστορικής βραδιάς:

Ελλάδα (Ότο Ρεχάγκελ): Νικοπολίδης, Σεϊταρίδης, Δέλλας, Μπασινάς (71’ Γιαννακόπουλος), Ζαγοράκης, Χαριστέας, Φύσσας, Βρύζας (91’ Τσιάρτας), Καψής, Καραγκούνης, Κατσουράνης.

Τσεχία (Κάρελ Μπρούκνερ): Τσεχ, Γκριγκέρα, Γκάλασεκ, Μπολφ, Γιανκουλόβσκι, Πομπόρσκι, Κόλερ, Ροσίτσκι, Νέντβεντ (39’ Σμίτσερ), Μπάρος, Ουιφαλούσι.

Είκοσι δύο χρόνια μετά, η μνήμη παραμένει ζωντανή. Ο Τραϊανός Δέλλας, ο «Κολοσσός» που μας έστειλε στον έβδομο ουρανό, συνεχίζει την πορεία του στο ποδόσφαιρο από το πόστο του προπονητή, αλλά για κάθε Έλληνα φίλαθλο, εκείνη η κεφαλιά στο 106’ θα παραμείνει το απόλυτο σύμβολο της πίστης στο αδύνατο. Η Εθνική του 2004 δεν κέρδισε μόνο ένα παιχνίδι· κέρδισε μια θέση στην αιωνιότητα.