Ανατροπή με την κηδεία της Μάρως Κοντού: Τι αλλάζει – Η συγκινητική τελευταία επιθυμία της για τα παιδιά

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι και απλοί πολίτες αποχαιρετούν σήμερα τη Μάρω Κοντού, μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και αγαπητές παρουσίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Αν και αρχικά είχε αναφερθεί ότι ολόκληρη η τελετή θα γινόταν στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, η οικογένεια της σπουδαίας ηθοποιού προχώρησε στις απαραίτητες διευκρινίσεις, αποκαθιστώντας την πραγματική εικόνα.

Σύμφωνα με τη διορθωμένη ενημέρωση, το τελευταίο «αντίο» στη Μάρω Κοντού θα ειπωθεί την Παρασκευή 17 Ιουλίου, στις 11 το πρωί, στη Μητρόπολη Αθηνών. Μετά την ολοκλήρωση της εξοδίου ακολουθίας, η σορός της θα οδηγηθεί στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου θα πραγματοποιηθεί η ταφή. Η αλλαγή δεν αφορά, επομένως, την ημέρα ή την ώρα της κηδείας, αλλά τον ναό στον οποίο θα συγκεντρωθούν η οικογένεια, οι φίλοι, οι συνεργάτες και οι θαυμαστές της ηθοποιού για να την αποχαιρετήσουν. Η τελετή θα γίνει στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών και όχι στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων, όπως είχε αρχικά μεταδοθεί από αρκετά μέσα ενημέρωσης.

Πώς δημιουργήθηκε η σύγχυση

Οι πρώτες αναφορές που κυκλοφόρησαν μετά την ανακοίνωση του θανάτου της Μάρως Κοντού τοποθετούσαν την εξόδιο ακολουθία στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων, μέσα στο Α΄ Νεκροταφείο. Η συγκεκριμένη πληροφορία αναπαράχθηκε γρήγορα, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί για κάποιες ώρες ως η επίσημη ανακοίνωση για τον αποχαιρετισμό της ηθοποιού. Ωστόσο, τα δεδομένα δεν ήταν ακριβή. Η οικογένεια παρενέβη προκειμένου να μην υπάρξει περαιτέρω παρανόηση, ιδιαίτερα για τους ανθρώπους που επιθυμούν να δώσουν το παρών στην τελετή. Τη σωστή πληροφορία έδωσε ο ανιψιός της Μάρως Κοντού, Πάνος Δρακόπουλος, διευκρινίζοντας ότι η εξόδιος ακολουθία θα πραγματοποιηθεί στη Μητρόπολη Αθηνών. Την ενημέρωση της οικογένειας κοινοποίησε και η ηθοποιός Νίκη Παλληκαράκη, η οποία διατηρούσε στενή φιλική σχέση με τη Μάρω Κοντού. Μέσα από ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιβεβαίωσε τον σωστό τόπο τέλεσης της εξοδίου ακολουθίας, συμβάλλοντας ώστε η πληροφορία να φτάσει γρήγορα στο κοινό.

Η είδηση του θανάτου της, σε ηλικία 92 ετών, προκάλεσε συγκίνηση σε διαφορετικές γενιές θεατών. Για το κοινό, η Μάρω Κοντού δεν ήταν απλώς μία σπουδαία ηθοποιός. Υπήρξε ένα πρόσωπο οικείο, συνδεδεμένο με κλασικές ταινίες, θεατρικές παραστάσεις και χαρακτήρες που παραμένουν ζωντανοί στη συλλογική μνήμη. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η Ελενίτσα από το «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα», ένας ρόλος ταυτισμένος με τη γλυκύτητα, την ευαισθησία και τη λεπτή μελαγχολία που χαρακτήριζαν πολλές από τις ερμηνείες της.

Τον επικήδειο λόγο αναμένεται να εκφωνήσει ο πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης, με τον οποίο η ηθοποιός διατηρούσε στενή φιλία επί σειρά ετών. Πέρα όμως από τις επίσημες τιμές και τις αναφορές στη μεγάλη καλλιτεχνική διαδρομή της, ιδιαίτερη σημασία αποκτά η τελευταία της επιθυμία. Η οικογένειά της έκανε γνωστό πως, αντί για στεφάνια, επιθυμούσε να προσφερθούν χρήματα στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα». Η επιλογή αυτή δεν ήταν τυχαία ούτε είχε αποκλειστικά συμβολικό χαρακτήρα. Η Μάρω Κοντού είχε υπηρετήσει το ίδρυμα ως πρόεδρος από το 2004 έως το 2006, αναλαμβάνοντας έναν ρόλο με σημαντικές ευθύνες και καθημερινές απαιτήσεις. Μπορεί η παραμονή της στη συγκεκριμένη θέση να διήρκεσε λιγότερο από δύο χρόνια, ωστόσο η εμπειρία αυτή άφησε έντονο αποτύπωμα στη ζωή της.

Η σχέση της με τα παιδιά του ιδρύματος συνδεόταν, αναπόφευκτα, με μία βαθιά προσωπική πληγή. Από νεαρή ηλικία γνώριζε ότι δεν μπορούσε να αποκτήσει δικά της παιδιά. Στα 35 της είχε ταξιδέψει στην Ελβετία, αναζητώντας τη βοήθεια του γιατρού που είχε συνδράμει τη Σοφία Λόρεν στην προσπάθειά της να γίνει μητέρα. Για την ίδια, όμως, η απόπειρα δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Προσπαθώντας να συμφιλιωθεί με αυτή την πραγματικότητα, δημιούργησε έναν εσωτερικό μηχανισμό άμυνας. Όπως είχε εξομολογηθεί χαρακτηριστικά: «Το είχα φορέσει τόσο πολύ ότι δεν θα κάνω, που απαγόρευσα στον εαυτό μου να το θέλει». Πίσω από αυτή τη φράση κρυβόταν η ανάγκη μιας γυναίκας να προστατευτεί από μία επιθυμία που δεν μπορούσε να πραγματοποιήσει.

Σε μεταγενέστερη τηλεοπτική της εμφάνιση είχε μιλήσει ακόμη πιο ανοιχτά για το ψυχολογικό βάρος που κουβαλούσε. «Ήμουν μια ωραία κοπέλα που την θέλανε όλοι. Δεν είχα αυτοεκτίμηση. Είχα το κόμπλεξ ότι δεν κάνω παιδιά, άρα αυτός που θα με αγαπάει θα το ζητήσει κάποια στιγμή, άρα έχω αναπηρία», είχε παραδεχτεί, αποκαλύπτοντας πόσο βαθιά είχε επηρεαστεί η εικόνα που διατηρούσε για τον εαυτό της και τις προσωπικές της σχέσεις. Με το πέρασμα του χρόνου κατόρθωσε να επεξεργαστεί αυτή την απώλεια και να βρει συναισθηματικά στηρίγματα στα ανίψια της, τα παιδιά της αδελφής της. Παράλληλα, η παρουσία της στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα» της έδωσε τη δυνατότητα να μετατρέψει ένα προσωπικό τραύμα σε έμπρακτη φροντίδα για παιδιά που είχαν ανάγκη από προστασία, ασφάλεια και ανθρώπινη ζεστασιά.

Η ίδια περιέγραφε με υπερηφάνεια όσα είχε καταφέρει κατά τη διάρκεια της θητείας της: «Έδωσα την καρδιά μου, τα συναισθήματά μου, τη δουλειά μου. Έκανα πράγματα εκεί μέσα που δεν έχουνε γίνει τα τελευταία 20 χρόνια. Και τα έκανα σε 19μήνες που έμεινα. «Άλλαξα όλο το σύστημα της θέρμανσης. Βρήκα πούλμαν, βρήκα τρόφιμα, βρήκα κρεβάτια, βρήκα φάρμακα, βρήκα, βρήκα, βρήκα… Γνώρισα τα παιδάκια…Τα παιδάκια αυτά τα χιλιάδες, εκατοντάδες μάλλον, που δεν ξέρεις τι να κάνεις. Θέλεις όλα μαζί να τα πάρεις, να τα αγκαλιάσεις, να τα φιλήσεις».

Από τις πολλές στιγμές που βίωσε στο ίδρυμα, μία έμεινε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη της. Την πρώτη ημέρα της ως προέδρου είχε αντιληφθεί την επιφυλακτικότητα του προσωπικού απέναντι σε μία γνωστή ηθοποιό που αναλάμβανε διοικητικά καθήκοντα. «Και θυμάμαι την πρώτη μέρα που πήγα, που διορίστηκα πρόεδρος, πόσο ξινές ήταν όλες οι γυναίκες: οι παιδίατροι, οι γυναίκες μέσα στους θαλάμους… Ξινές όλες, κρατημένες μαζί μου. Σου λέει “ήρθε μια ηθοποιός τώρα να μας κάνει την πρόεδρο. Τι να μας κάνει;”. Και τι δεν έκανα!» Η ψυχρή υποδοχή ανατράπηκε από ένα αυθόρμητο παιδικό χαμόγελο: «Με αυτή την ξινίλα όλη, πήρα όλους τους θαλάμους επίσκεψη. Και φτάνω και στα νεογέννητα. Άλλο κοιμότανε, άλλο γουργούριζε… Ήτανε, λοιπόν, ένα αγοράκι γυρισμένο μπρούμυτα κι όταν φτάνω από πάνω σηκώνει το κεφάλι και μου σκάει ένα χαμόγελο. Το μόνο χαμόγελο που πήρα από το “Μητέρα” την πρώτη μέρα που πήγα. Και το καλύτερο. Έγινε ο αγαπημένος μου, βέβαια, αυτός».