«Όποιος κι εάν είσαι δεν βγαίνεις»: Ο νο1 δύτης στην Ελλάδα είδε στο «Πηγάδι του Διαβόλου» αυτό που οι άλλοι δεν πρόλαβαν

Ο μεγάλος κίνδυνος σε μια σπηλαιοκάταδυση…
Κώστας Θωκταρίδης. Ένα ιερό τοτέμ στο χώρο των καταδύσεων. Έχει κάνει πράγματα που άλλοι ούτε καν διανοούνται σε χιλιάδες ώρες στο βυθό, έχει φτάσει ως και στα 212 μέτρα! Κορυφαίος στον τομέα του, με πλήθος τιμητικών διακρίσεων και βραβεύσεων, ένα τέρας ψυχραιμίας κάτω από το νερό.

Η ειδικότητά του είναι οι έρευνες ιστορικών ναυαγίων της Ελλάδας. Δεν το περιορίζει πάντως εκεί. Η θάλασσα είναι δεύτερη φύση του, κομμάτι του DNA του. Και να σκεφτεί κανείς πως μέχρι τα 18 του είχε απλά και μόνο τυπική σχέση με το «απέραντο γαλάζιο», θεωρούσε τον εαυτό του μάλιστα «βουνίσιο». Λίγο λίγο και τελικά πολύ όμως, βρήκε κάτι που δεν ήταν απλά κλίση, αλλά πάθος που ένωσε με σκληρή δουλειά και έγινε νο1…

Παρά την εμπειρία του, ή πιο σωστά ακριβώς χάρη σε αυτήν, ξέρει και αποδέχεται τα όρια του. Κατανοεί πως δεν γίνονται όλα και πως το μεγαλύτερο προσόν ενός δύτη είναι ο αυτοέλεγχος, η αυτοπειθαρχία. Η ρουτίνα, την οποία δεν πρέπει να αλλάζεις ποτέ κατ’ ελάχιστον, ώστε να πράττεις πάντα, μηχανικά, το σωστό.

Η σπηλαιοκατάδυση ήταν ο λόγος που ο Κώστας Θωκταρίδης ασχολήθηκε αρχικά με τις καταδύσεις. Έγινε πολύ καλός σε αυτό παρά τον μεγάλο βαθμό δυσκολίας. Αλλά προϊόντος του χρόνου, ήταν κάτι που άφησε στην άκρη. Είχε δει και βιώσει πάρα πολλά ώστε να κατανοεί τον κίνδυνο και να μην θέλει άλλο να συνεχίσει να ρισκάρει.

Το γιατί φαίνεται και από όσα είχε πει παλαιότερα, σε συνέντευξή του στο περιοδικό Status, όταν του είχε ζητηθεί να μιλήσει για το «Πηγάδι του Διαβόλου» στα Λιμανάκια Βουλιαγμένης. Εκεί δηλαδή που έχασε τη ζωή του ο 34χρονος πιλότος, αυξάνοντας το μακάβριο απολογισμό μια περιοχής που δυστυχώς έχει γίνει συνώνυμο του «υγρού τάφου».

Ας δούμε το πώς είχε περιγράψει ο ίδιος ο Κώστας Θωκταρίδης τα πράγματα στο υπόγειο σπήλαιο. Πέρα από εξαιρετικά διαφωτιστικά, τα όσα διαβάζουμε παρακάτω είναι και μια πολύτιμη προειδοποίηση από πολλές απόψεις για τα όρια, για την αυτοπροστασία:

«Υπάρχει η λιμνοπηγή της Βουλιαγμένης και η καταβόθρα (ρουφήχτρα), που είναι στη θάλασσα και ρουφάει συνέχεια νερό. Είναι δύο εντελώς διαφορετικές λοιπόν ιστορίες. Το σπήλαιο αυτό είναι επικίνδυνο γιατί έχει το χαρακτηριστικό που έχουν όλα τα σπήλαια. Όταν μπεις μέσα, το νερό θολώνει από το χώμα που πέφτει από την οροφή του σπηλαίου, εξ αιτίας των φυσαλίδων που φεύγουν από τη μπουκάλα, και δεν βλέπεις καθόλου. Αν λοιπόν δεν έχεις μίτο δεν μπορείς να ξαναβγείς!

Η είδηση της ημέρας
ΘΡΗΝΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
Στο σπήλαιο αυτό έχουν χάσει κατά καιρούς τη ζωή τους αρκετοί αυτοδύτες. Έχουν γίνει τρία δυστυχήματα, αρχής γενομένης από το ’81 νομίζω. Το ’93 έχασαν την ζωή τους δύο στρατιωτικοί. Εγώ είχα σταματήσει να ασχολούμαι τότε με τις σπηλαιοκαταδύσεις και είχα αρχίσει να καταδύομαι στα θαλάσσια ναυάγια. Με κάλεσαν όμως να συμμετάσχω στον εντοπισμό των αγνοούμενων στρατιωτικών. Ήταν μεγάλο και δύσκολο πρότζεκτ. Ολοκληρώθηκε με τον εντοπισμό των δύο στρατιωτικών μετά από 13 ημέρες», σημείωσε αρχικά.

Και ο Κώστας Θωκταρίδης συνέχισε, εξηγώντας το γιατί πνίγηκαν οι δύο στρατιωτικοί;

«Συνέβη το κλασσικό πρόβλημα που δημιουργείται σε μια σπηλαιοκάταδυση. Απώλεια προσανατολισμού. Θολώνει το νερό και, όποιος κι’ αν είσαι, δεν βγαίνεις από μέσα με τίποτα αν δεν υπάρχει μίτος. Αυτό δημιουργείται συνήθως επειδή ο αυτοδύτης προέρχεται από τη θάλασσα και δεν γνωρίζει αυτόν τον βασικό κανόνα. Εκείνη την εποχή η λίμνη ήταν ανοικτή και οι δύτες βουτούσαν εκεί ελεύθερα. Ειδικά τον χειμώνα έμπαιναν δέκα-δεκαπέντε άτομα, οπότε ήταν θέμα χρόνου να συμβεί αυτό. Οι συγκεκριμένοι στρατιωτικοί μπήκαν λίγο πιο βαθιά, σε ένα ανεξερεύνητο κομμάτι που θόλωσε πιο πολύ από την παρουσία τους, με συνέπεια να αποπροσανατολισθούν και να μείνουν από οξυγόνο.

Σε πολλές προηγμένες χώρες απαγορεύεται η είσοδος αυτοδυτών σε σπήλαια όταν δεν διαθέτουν πτυχίο σπηλαιοκατάδυσης. Υπάρχουν μάλιστα γι’ αυτό ειδικές πινακίδες σήμανσης και, σε μερικές περιπτώσεις, υπάρχουν ακόμη και φύλακες οι οποίοι τσεκάρουν εάν οι ενδιαφερόμενοι είναι πιστοποιημένοι σπηλαιοδύτες. Στην Αμερική, προτού ληφθούν αυτά τα μέτρα, πνιγόντουσαν συνέχεια».

Στην περίπτωση του άτυχου 34χρονου δύτη φαίνεται πως ένα ισχυρό ρεύμα τον παρέσυρε στο εσωτερικό της σήραγγας. Εγκλωβίστηκε και δεν μπορούσε να ανέβει. Ο φίλος του, με τον οποίο είχαν καταδυθεί μαζί, ήταν πολύ κοντά του. Ως και σε απόσταση 3 μέτρων. Όμως δεν μπορούσε να τον δει ώστε να τον βοηθήσει. Την εξήγηση την βρίσκουμε σε αυτά που είχε πει παλαιότερα ο Κώστας Θωκταρίδης. Για την απώλεια προσανατολισμού, τον νο1 κίνδυνο σε μια σπηλαιοκατάδυση,…

“Μακάρι να μην την…”: Αυτό ήταν το μοιραίο λάθος του δύτη που «έσβησε» στο Πηγάδι του Διαβόλου

Σοκ και βαθιά θλίψη έχει προκαλέσει η τραγική απώλεια του 34χρονου δύτη, Πλάτωνα Σουλιώτη στα Λιμανάκια Βουλιαγμένης, σε ένα σημείο που πολλοί γνωρίζουν για την ομορφιά του, αλλά λίγοι για τους πραγματικούς κινδύνους που κρύβει. Το λεγόμενο «Πηγάδι του Διαβόλου» θεωρείται από τα πιο απαιτητικά και επικίνδυνα υποθαλάσσια πεδία της χώρας, με την τελευταία αυτή υπόθεση να επαναφέρει με δραματικό τρόπο τη συζήτηση για την ασφάλεια στις καταδύσεις.

Σύμφωνα με πληροφορίες που προέκυψαν από το υλικό που κατέγραφε η κάμερα του ίδιου του δύτη, ο 34χρονος πλησίασε ιδιαίτερα κοντά στην είσοδο ενός υποθαλάσσιου σπηλαίου. Μια επιλογή που, αν και μπορεί να μοιάζει ακίνδυνη σε κάποιον χωρίς εμπειρία, για τους γνώστες της περιοχής αποτελεί ξεκάθαρο ρίσκο. Το εσωτερικό του σπηλαίου χαρακτηρίζεται από εξαιρετικά ισχυρά θαλάσσια ρεύματα. Πρόκειται για δίνες που δημιουργούνται φυσικά και λειτουργούν σαν «παγίδα», παρασύροντας οτιδήποτε βρεθεί κοντά τους. Όπως περιγράφουν έμπειροι δύτες, η δύναμη αυτών των ρευμάτων είναι τέτοια που ακόμη και επαγγελματίες μπορούν να βρεθούν σε αδιέξοδο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

20+1 επώνυμες κυρίες που βίωσαν τον πόνο της αποβολής – «Η μία έγινε στο J2US! Πήγα τουαλέτα και είδα το αίμα»
Ο άτυχος άνδρας είχε μεταβεί στην περιοχή για ψυχαγωγική κατάδυση μαζί με φίλο του. Όταν δεν επέστρεψε στην επιφάνεια, σήμανε συναγερμός. Ο συνοδός του ειδοποίησε άμεσα τις αρχές και ξεκίνησε μια μεγάλη επιχείρηση αναζήτησης. Οι συνθήκες στο συγκεκριμένο σημείο αποδείχθηκαν εξαιρετικά δύσκολες. Διασώστες και εξειδικευμένοι δύτες χρειάστηκε να κινηθούν με ιδιαίτερη προσοχή, καθώς το περιβάλλον χαρακτηρίζεται από περιορισμένη ορατότητα και έντονα ρεύματα. Τελικά, μετά από ημέρες ερευνών, η σορός του 34χρονου εντοπίστηκε μέσα στο υποθαλάσσιο σύστημα σπηλαίων, επιβεβαιώνοντας το χειρότερο σενάριο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ανάσυρσή της θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 28/3.

Ένα σημείο τόσο εντυπωσιακό όσο και επικίνδυνο
Το «Πηγάδι του Διαβόλου» αποτελεί έναν ιδιαίτερο γεωλογικό σχηματισμό, με κάθετο άνοιγμα που οδηγεί σε ένα πολύπλοκο δίκτυο υποθαλάσσιων διαδρόμων. Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται κοντά στην ακτή και προσελκύει δύτες, κρύβει σοβαρούς κινδύνους που δεν είναι ορατοί με την πρώτη ματιά. Η παρουσία ισχυρών ρευμάτων και η μορφολογία του βυθού δημιουργούν συνθήκες που μπορούν να αποβούν μοιραίες. Δεν είναι τυχαίο ότι στην περιοχή υπάρχουν σαφείς προειδοποιητικές σημάνσεις, οι οποίες καθορίζουν όρια που δεν πρέπει να ξεπερνιούνται. Ειδικοί τονίζουν ότι οι περιορισμοί που έχουν τεθεί δεν είναι τυπικοί, αλλά βασίζονται σε πραγματικά περιστατικά. Σύμφωνα με εκτιμήσεις έμπειρων δυτών, ο 34χρονος ενδέχεται να βρέθηκε πέρα από τα επιτρεπόμενα όρια, σε ζώνη όπου τα ρεύματα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα. Εκεί, πιθανότατα εγκλωβίστηκε χωρίς να έχει περιθώρια αντίδρασης.

Δυστυχώς, η συγκεκριμένη περιοχή έχει συνδεθεί και στο παρελθόν με τραγικά περιστατικά. Έχουν καταγραφεί ανάλογες απώλειες, ενώ ακόμη και επιχειρήσεις διάσωσης έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα επικίνδυνες. Σε κάποιες περιπτώσεις, χρειάστηκε πολύς χρόνος για να εντοπιστούν θύματα, γεγονός που δείχνει τη δυσκολία και την ιδιαιτερότητα του σημείου.

Τον Σεπτέμβριο του 1978 τρεις νεαροί Αμερικανοί, δύο στρατιωτικοί της τότε βάσης του Ελληνικού (ο 32χρονος λοχίας Ντόναλντ Μίσαντ και ο 21χρονος σμηνίτης Μαρκ Γκράνφορντ) και η 20χρονη αδελφή του τελευταίου, Τζόαν, επιχείρησαν να εξερευνήσουν το υποθαλάσσιο τούνελ και χάθηκαν μέσα στη σήραγγα.

Παρά τις επανειλημμένες αποστολές εντοπισμού, παρέμειναν αγνοούμενοι για δεκαετίες. Μια πρώτη μεγάλη προσπάθεια εντοπισμού τους έγινε τον Νοέμβριο του 1978 χωρίς κανένα αποτέλεσμα, ενώ το 1989 σπηλαιοδύτες ανέσυραν μόνο μία φιάλη και μερικά προσωπικά αντικείμενα. Το θρίλερ με την εξαφάνιση των τριών Αμερικανών στο σπήλαιο, έκλεισε οριστικά το 2007. Τότε ταυτοποιήθηκαν οστά που είχαν βρεθεί ένα χρόνο νωρίτερα με αυτά των αγνοούμενων Αμερικανών δυτών. ​ Μετά από εκείνο το περιστατικό, το Λιμενικό τοποθέτησε προστατευτικά κάγκελα στο σημείο, προκειμένου να αποτρέψει επικίνδυνες καταδύσεις, ενώ υπάρχει και προειδοποιητική επιγραφή.