Η γενιά που μεγάλωσε μέχρι το 1985 βίωσε μια εποχή ριζικά διαφορετική από τη σημερινή, χωρίς την παρουσία των κινητών και του διαδικτύου. Αυτή η πραγματικότητα διαμόρφωσε χαρακτήρες πιο αυτοδύναμους, καθώς τα παιδιά ήταν υποχρεωμένα να βρίσκουν λύσεις και να περιμένουν, αψηφώντας την άμεση ικανοποίηση που προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία. Στο παρακάτω άρθρο εξετάζεται η νο
Το «μυστήριο» όσων γεννήθηκαν μέχρι το 1985: Μεγάλωσαν χωρίς κινητά, ίντερνετ και υπερπροστασία
Το «μυστήριο» όσων γεννήθηκαν μέχρι το 1985: Μεγάλωσαν χωρίς κινητά, ίντερνετ και υπερπροστασία
Μια γενιά που έμαθε να περιμένει και να βρίσκει μόνη της λύσεις
Όσοι γεννήθηκαν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80 μεγάλωσαν σε μια εποχή που σήμερα μοιάζει σχεδόν μακρινή. Δεν υπήρχαν smartphones, social media, αμέτρητα τηλεοπτικά κανάλια ή διαρκής επικοινωνία με τους γονείς.
Η καθημερινότητα είχε διαφορετικούς ρυθμούς και τα παιδιά περνούσαν μεγάλο μέρος της ημέρας έξω από το σπίτι.
Ήταν, όπως συχνά περιγράφεται νοσταλγικά, μια γενιά που έμαθε να περιμένει. Περίμενε να περάσουν δύο ώρες μετά το φαγητό για να κολυμπήσει, περίμενε το μεσημέρι για ξεκούραση και σε πολλές οικογένειες υπήρχαν συγκεκριμένες συνήθειες και κανόνες που σήμερα έχουν αλλάξει.
Παιδικά χρόνια χωρίς κινητά και GPS
Ένα από τα μεγαλύτερα χαρακτηριστικά εκείνης της εποχής ήταν η απουσία της συνεχούς επικοινωνίας.
Τα παιδιά έβγαιναν από το σπίτι το πρωί και μπορούσαν να περάσουν ολόκληρες ώρες παίζοντας στις γειτονιές. Οι γονείς συνήθως δεν μπορούσαν να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή πού βρίσκονταν.
Δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα για να τηλεφωνήσει κάποιος και να ρωτήσει «πού είσαι;». Αν ήθελες να συναντήσεις έναν φίλο, πήγαινες μέχρι το σπίτι του και τον φώναζες από την πόρτα.
Και αν δεν είχατε κανονίσει από πριν; Απλώς έβγαινες έξω και έβρισκες παρέα.
Τα παιχνίδια ήταν η ίδια η γειτονιά
Πριν από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, η διασκέδαση βρισκόταν κυρίως στην αυλή, στον δρόμο και στη γειτονιά.
Κρυφτό, κυνηγητό, αμπάριζα και άλλα ομαδικά παιχνίδια μπορούσαν να κρατήσουν τα παιδιά απασχολημένα για ώρες.
Πολλά παιχνίδια δεν χρειάζονταν καν ιδιαίτερο εξοπλισμό. Τα παιδιά αυτοσχεδίαζαν και χρησιμοποιούσαν ό,τι έβρισκαν γύρω τους για να δημιουργήσουν τη δική τους διασκέδαση.
Αυτή η ελευθερία ενθάρρυνε τη φαντασία, τη δημιουργικότητα και την κοινωνικοποίηση.
Παιχνίδι χωρίς την υπερπροστασία του σήμερα
Η καθημερινότητα εκείνης της γενιάς είχε σαφώς λιγότερες από τις σημερινές δικλείδες ασφαλείας.
Πολλά παιδιά έκαναν ποδήλατο χωρίς κράνος, έπαιζαν σε παιδικές χαρές με κατασκευές που σήμερα θα θεωρούνταν λιγότερο ασφαλείς και συμμετείχαν σε παιχνίδια με αρκετά μεγαλύτερο περιθώριο ελευθερίας.
Οι μικροτραυματισμοί ήταν συνηθισμένοι. Ένα γδαρμένο γόνατο ή μια μικρή γρατζουνιά θεωρούνταν συχνά μέρος του παιχνιδιού.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι οι κίνδυνοι εκείνης της εποχής ήταν καλύτεροι ή ότι η έλλειψη προστασίας ήταν απαραίτητα θετική. Η νοσταλγία αφορά κυρίως την αίσθηση ελευθερίας και ανεξαρτησίας που θυμούνται πολλοί από εκείνα τα χρόνια.
Αυτοκίνητα χωρίς τις σημερινές ανέσεις
Οι μετακινήσεις ήταν επίσης πολύ διαφορετικές.
Οι οικογένειες μπορούσαν να πραγματοποιούν πολύωρα ταξίδια με μικρά αυτοκίνητα, χωρίς τις σημερινές ανέσεις και τα συστήματα ασφαλείας που θεωρούμε πλέον αυτονόητα.
Τα ταξίδια διαρκούσαν πολλές ώρες, τα παιδιά συχνά κάθονταν στριμωγμένα στο πίσω κάθισμα και η τεχνολογία δεν υπήρχε για να τα απασχολεί.
Δεν υπήρχαν tablet, φορητές κονσόλες ή οθόνες για να περάσει η ώρα. Υπήρχε απλώς η διαδρομή, η συζήτηση και η θέα από το παράθυρο.
Λιγότερη τεχνολογία, περισσότερη παρέα
Για τη συγκεκριμένη γενιά, η έννοια της παρέας ήταν διαφορετική.
Δεν υπήρχαν PlayStation, Nintendo 64, smartphones, internet και κοινωνικά δίκτυα. Δεν υπήρχε η δυνατότητα να στείλεις μήνυμα σε κάποιον μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Οι φιλίες χτίζονταν κυρίως πρόσωπο με πρόσωπο.
Τα παιδιά έπαιζαν μαζί, μάλωναν, τα ξαναέβρισκαν, γελούσαν και περνούσαν ώρες χωρίς να υπάρχει κάποια ηλεκτρονική συσκευή ανάμεσά τους.
Οι καλοκαιρινές διακοπές είχαν διαφορετικό χαρακτήρα
Το καλοκαίρι ήταν συνδεδεμένο με πολλές ώρες στην παραλία και ατελείωτο παιχνίδι.
Τα παιδιά έφτιαχναν κάστρα στην άμμο, κολυμπούσαν, έπαιζαν και περνούσαν μεγάλο μέρος της ημέρας έξω.
Για πολλούς, οι καλοκαιρινές διακοπές δεν χρειάζονταν οργανωμένες δραστηριότητες ή ένα γεμάτο πρόγραμμα. Η παραλία και η παρέα αρκούσαν για να δημιουργηθούν αναμνήσεις που έμειναν ζωντανές για δεκαετίες.
Στο σχολείο υπήρχαν και απογοητεύσεις
Και το σχολείο λειτουργούσε με διαφορετικούς κανόνες.
Δεν υπήρχε η σημερινή λογική ότι όλοι πρέπει να συμμετέχουν ή να επιβραβεύονται με τον ίδιο τρόπο. Κάποιοι μαθητές ξεχώριζαν, άλλοι δυσκολεύονταν και υπήρχαν περιπτώσεις όπου ένας μαθητής έμενε στην ίδια τάξη.
Τα παιδιά μάθαιναν έτσι να αντιμετωπίζουν όχι μόνο την επιτυχία αλλά και την αποτυχία, την απογοήτευση και τον ανταγωνισμό.
Η γενιά που μεγάλωσε με περισσότερη ανεξαρτησία
Ίσως αυτό που θυμούνται περισσότερο όσοι μεγάλωσαν εκείνη την εποχή είναι η αίσθηση ανεξαρτησίας.
Έπρεπε να βρουν μόνοι τους λύσεις, να οργανώσουν το παιχνίδι τους, να αντιμετωπίσουν τις διαφωνίες με τους φίλους τους και να μάθουν σταδιακά να αναλαμβάνουν ευθύνες.
Δεν σημαίνει ότι όλα ήταν καλύτερα στο παρελθόν. Πολλές από τις πρακτικές εκείνης της εποχής θα θεωρούνταν σήμερα επικίνδυνες ή ξεπερασμένες.
Όμως, για όσους έζησαν εκείνα τα χρόνια, υπάρχει μια έντονη νοσταλγία για την ανεμελιά, την ελευθερία και την απλότητα της παιδικής ηλικίας.
Αν μεγάλωσες τότε, σίγουρα θα θυμάσαι κάτι από όλα αυτά
Ίσως τελικά το «μυστήριο» αυτής της γενιάς να μην είναι το πώς κατάφερε να μεγαλώσει χωρίς την τεχνολογία που θεωρούμε σήμερα απαραίτητη.
Το πραγματικό ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι έμαθε να δημιουργεί τη δική της διασκέδαση χωρίς οθόνες, να κάνει φιλίες πρόσωπο με πρόσωπο και να περνά ώρες έξω από το σπίτι.
Και για όσους γεννήθηκαν μέχρι το 1985, αυτές οι αναμνήσεις παραμένουν ένα από τα πιο δυνατά κομμάτια της παιδικής τους ηλικίας.
Πηγή