ΤΩΡΑ: ΜΟΛΙΣ ΤΗΝ ΒΡΗΚΑΝ ΝΕΚΡΗ, ΠΕΤΑΜΕΝΗ ΣΕ ΔΑΣΟΣ – ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΘΡΙΛΕΡ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ

Νέα διάσταση αποκτά το μυστήριο γύρω από μια σειρά θανάτων και εξαφανίσεων επιστημόνων, ερευνητών και στελεχών που συνδέονται με αμερικανικά προγράμματα πυρηνικής, αεροδιαστημικής και αμυντικής τεχνολογίας, μετά τον εντοπισμό της σορού της Μελίσα Κάσιας, εργαζομένης στο Εθνικό Εργαστήριο του Λος Άλαμος στο Νέο Μεξικό.

Η 54χρονη διοικητική υπάλληλος αγνοούνταν από τις 26 Ιουνίου 2025.

Όπως μεταδίδει η New York Post, τα λείψανά της βρέθηκαν σχεδόν έναν χρόνο αργότερα στο Εθνικό Δάσος Κάρσον, περίπου 10 χιλιόμετρα από το σημείο όπου είχε καταγραφεί για τελευταία φορά από κάμερες ασφαλείας να περπατά μόνη της.

Δίπλα στη σορό εντοπίστηκε ένα πιστόλι, ενώ οι Αρχές δεν έχουν ακόμη ανακοινώσει την αιτία θανάτου της ούτε έχουν διευκρινίσει αν το όπλο της ανήκε.

Τα στοιχεία που προβληματίζουν τις Αρχές
Η υπόθεση της 54χρονης παρουσιάζει αρκετά ασυνήθιστα στοιχεία

Σύμφωνα με πληροφορίες, πριν εξαφανιστεί είχε διαγράψει όλα τα δεδομένα από τα κινητά της τηλέφωνα, είχε αφήσει πίσω τα έγγραφα ταυτοποίησής της και είχε αποχωρήσει πεζή από το σπίτι της στο Ράντσος ντε Τάος.

Λίγες ώρες νωρίτερα είχε μεταφέρει τον σύζυγό της, επίσης εργαζόμενο στο Λος Άλαμος, στην εργασία του, ενώ είχε ενημερώσει την κόρη της ότι θα εργαζόταν από το σπίτι επειδή είχε ξεχάσει την υπηρεσιακή της κάρτα.

Η ανακάλυψη της σορού της έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά περιστατικών που έχουν προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον και συζητήσεις στις ΗΠΑ.

Μόλις επτά εβδομάδες πριν από την εξαφάνισή της, ο 79χρονος πρώην εργαζόμενος του Λος Άλαμος Άντονι Τσάβες εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη. Λίγους μήνες αργότερα ακολούθησε η εξαφάνιση του κυβερνητικού εργολάβου Στίβεν Γκαρσία στο Αλμπουκέρκι.

Στη λίστα περιλαμβάνονται επίσης η εξαφάνιση της αεροδιαστημικής μηχανικού της NASA Μόνικα Ρέζα, η οποία χάθηκε κατά τη διάρκεια πεζοπορίας στην Καλιφόρνια, καθώς και η υπόθεση του απόστρατου υποπτεράρχου Γουίλιαμ Νιλ ΜακΚάσλαντ, πρώην επικεφαλής ερευνητικών προγραμμάτων της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, για τον οποίο συνεχίζονται οι έρευνες με τη συμμετοχή του FBI.

Παράλληλα, οι θάνατοι διακεκριμένων επιστημόνων όπως του Πορτογάλου φυσικού της πυρηνικής σύντηξης Νούνο Λουρέιρο του MIT και του αστροφυσικού Καρλ Γκρίλμεϊρ του Caltech έχουν τροφοδοτήσει νέο κύκλο συζητήσεων.

«Αφού πέρασαν τα τρία χρόνια, ήρθε η επίπονη στιγμή της εκταφής της μητέρας μου. Έζησα ένα θρίλερ»

«Δεν έχει λιώσει, θα την πάμε στα… αδιάλυτα.». Ένας εργάτης κουβαλά σ’ ένα καρότσι οικοδομής κάτι, σκεπασμένο με σεντόνι που έφερα εγώ όπως μου ζητήθηκε. Ανοίγει έναν λάκκο και ρίχνει το περιεχόμενο του καροτσιού.
Δηλαδή τη μαμά μου. Αφού κλείνει τον λάκκο πρόχειρα, μου επισημαίνει ότι πρέπει να ελέγχω ανά διαστήματα αν έχει αρκετό χώμα από πάνω. Φυσικά έφυγα περισσότερο τσακισμένη κι από τότε που έγινε η κηδεία. Μετά από μια εβδομάδα είμαι πλέον τσαντισμένη, γιατί αν η εκκλησία θεωρεί ότι η καύση είναι «περιύβριση νεκρού» η διαδικασία που περιέγραψα τι είναι; Οι στάχτες είναι πιο αξιοπρεπείς!

Αγορά ελληνικής σημαίας
Όλοι μας έχουμε χάσει αγαπημένα μας πρόσωπα.Ίσως η πιο δύσκολη στιγμή είναι αυτή της ταφής γιατί εκεί συνειδητοποιείς ότι αυτό είναι το οριστικό αντίο. Αν δεν υπάρχει όμως… μόνιμη τελευταία κατοικία αυτό το αντίο δεν είναι οριστικό αλλά πολύ πιο επώδυνο.

Έτσι αφού πέρασε η τριετής ανάπαυση στο χώρο του κοιμητηρίου ήρθε το μπιλιετακι του δήμου για εκταφή. Σημειωτέον οτι ούτε μια μέρα μετά την τριετία είναι δεν είναι χωρίς επιπλέον χρέωση – το κόστος είναι 100 ευρώ ανά μήνα (μετάφραση: έλα και περιμένουν κι άλλοι!).

Ήρθε η μέρα λοιπόν. Ο κόμπος στο στομάχι ήταν εκεί, οι μνήμες εκεί, ο πόνος εκεί. Επτά και μισή το πρωί που σχεδόν δεν είχε ξημερώσει μέσα στο νεκροταφείο παίρνουμε πρώτοι σειρά.

Καταφτάνει ένας μικρός φορτωτής και δυο εργάτες που πιάνουν αμέσως δουλειά. Μέσα σε ένα τέταρτο κι αφού είσαι σε απόσταση ασφαλείας, σου ανακοινώνουν: «Πλησίασε, δεν έχει λιώσει, θα την πάμε στα… αδιάλυτα.» Επειδή ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί πια, ακολουθώ έναν εργάτη που κουβαλά σ’ ένα καρότσι οικοδομής κάτι, σκεπασμένο με σεντόνι που έφερα εγώ όπως μου ζητήθηκε.

Φτάνουμε σε ένα σημείο στο νεκροταφείο που έχει μόνο στήλες με ονόματα, ανοίγει έναν λάκκο και ρίχνει το περιεχόμενο του καροτσιού. Δηλαδή τη μαμά μου.

Αφού κλείνει τον λάκκο πρόχειρα, μου επισημαίνει ότι πρέπει να ελέγχω ανά διαστήματα αν έχει αρκετό χώμα από πάνω. Δεν θέλω να σκέφτομαι ΤΙ γίνεται αν δεν έχει χώμα από πάνω!

Πλησιάζω πιο κοντά και διαπιστώνω ότι για να φτάσω στο σημείο που για έξι μήνες θα βρίσκεται η μητέρα μου πρέπει να πατήσω ουσιαστικά πάνω από σορούς σκεπασμένους με χώμα! Κυριολεκτώ!

Φυσικά έφυγα περισσότερο τσακισμένη κι από τότε που έγινε η κηδεία. Μετά από μια εβδομάδα είμαι πλέον τσαντισμένη, γιατί αν η εκκλησία θεωρεί ότι η καύση είναι «περιύβριση νεκρού» η διαδικασία που περιέγραψα τι είναι;

Σίγουρα το κείμενο μου δεν ταιριάζει με την θεματολογία όσων διαβάζω κι εγώ εδώ μέσα. Αλλά βρε παιδιά, επειδή κάποια στιγμή θες να μην το ζήσει κι άλλος αυτό, γι αυτό και το έγραψα.

Ηθικό και όχι χριστιανικό δίδαγμα; Οι στάχτες είναι πιο αξιοπρεπείς! Καύση και πάλι καύση.