O Ραπτόπουλος αυτοαποθεώνεται για την επιβεβαίωση της αποχώρησης Κωνσταντέλια από την Εθνική και «γλείφει» τον παίκτη του ΠΑΟΚ!

Στον σύγχρονο αθλητισμό, οι ποδοσφαιριστές αντιμετωπίζονται συχνά ως μηχανές παραγωγής θεάματος, οικονομικά περιουσιακά στοιχεία ή απλά εργαλεία στα χέρια μάνατζερ που σκοπεύουν στη διαρκή αύξηση της χρηματιστηριακής τους αξίας. Όταν, λοιπόν, ένας νέος και εξαιρετικά ταλαντούχος αθλητής, όπως ο Γιάννης Κωνσταντέλιας, επιλέγει να πορευτεί με βάση τις προσωπικές του αξίες, τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και την αγάπη του για την ομάδα του, προκαλεί αίσθηση και ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση για την αυθεντικότητα στον χώρο του ποδοσφαίρου.

Δείτε τις δηλώσεις του Ραπτόπουλου, στο παρακλατω βίντεο του στο Tik tok:

Η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση σχετικά με την απόφαση του νεαρού άσου του ΠΑΟΚ να αποστασιοποιηθεί από τις υποχρεώσεις της Εθνικής ομάδας, φέρνει στο προσκήνιο το ζήτημα της θρησκευτικής ελευθερίας και της πίστης. Η αποκάλυψη ή η εκτίμηση ότι ο παίκτης ακολουθεί τα πιστεύω των Μαρτύρων του Ιεχωβά, αντί να αποτελέσει αντικείμενο κριτικής, αναδεικνύεται από μερίδα των φιλάθλων ως μια πράξη θάρρους. Σε έναν κόσμο όπου η υποκρισία πλεονάζει, το να πιστεύεις κάπου, να τηρείς τις αρχές σου και να μην συμβιβάζεσαι για το θεαθήναι αποτελεί στάση ζωής αξιοσέβαστη.

«Μπράβο Κωνσταντέλια! Πιστεύεις σε μια θρησκεία, τηρείς αυτό που πιστεύεις και δεν είσαι υποκριτής σαν τους άλλους οι οποίοι άλλα λένε κι άλλα κάνουνε.»

Παράλληλα, η στάση αυτή συνδέεται άρρηκτα με την απόφασή του να παραμείνει πιστός στον ΠΑΟΚ, μακριά από τον «νταλκά» και την πίεση για μια μεταγραφή στο εξωτερικό. Για τον αγνό οπαδό, η εικόνα ενός ειδώλου που δεν παρασύρεται από τα εκατομμύρια και τα παιχνίδια των μάνατζερ στην Εθνική ομάδα, αλλά επιλέγει τη σταθερότητα και το περιβάλλον που τον ανέδειξε, είναι άκρως ρομαντική. Ο Κωνσταντέλιας δείχνει να μην ενδιαφέρεται για τους κανόνες της ποδοσφαιρικής βιομηχανίας, αλλά για την ψυχική του ηρεμία και τον σεβασμό προς τον εαυτό του.

Ακόμα κι αν στο μέλλον επιλέξει να σταματήσει εντελώς το ποδόσφαιρο επειδή κουράστηκε από τις ύβρεις των γηπέδων ή επειδή το επιτάσσει η συνείδησή του, η κληρονομιά του θα είναι η άρνηση της υποκρισίας. Η περίπτωση του Κωνσταντέλια μας υπενθυμίζει ότι πίσω από τη φανέλα υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος με δικαίωμα στην επιλογή, την πίστη και την προσωπική ευτυχία, κόντρα στα σύγχρονα ποδοσφαιρικά κατεστημένα.